Darkwood Village logo

Darkwood Village

Το Darkwood είναι στα τρόμου με creepy ιστορία, αλλά απο τα ωραία του είδους. Ξεκίνησε με ένα παιχνίδι που θα είναι η αρχή της ιστορίας και μέχρι να αποκτήσει και 2ο μέρος, το (εκτενές) review είναι παρακάτω!

Mrs Rose's House

*Το review γράφτηκε εξαιρετικά καθυστερημένα (1 έτος σχεδόν). Δε γνωρίζω από κανέναν για κάποια αλλαγή, αλλά οφείλω να το αναφέρω.

Σχεδόν case-study θα το κάνω σήμερα, προετοιμάσου. Το Darkwood Village μαζί με το σπίτι του είναι από τα πιο πολυσυζητημένα τρόμο-δωμάτια στην Αθήνα, από την ώρα που άνοιξε. Γιατί; Διάφοροι προφανείς λόγοι. Το αξίζει; Εεεεεεεε. Θέλω λίγο χρόνο για να το εξηγήσω.

Αρχικά, η πρόταση μου για τον μέσο παίκτη είναι να πάει. Αν δηλαδή ψάχνεις απλά ένα “to go or not to go” η απάντηση είναι καθαρά Go. Όσα γράφω εδώ είναι σχεδόν αποκλειστικά για φανατικούς που ενδιαφέρονται λιγάκι παραπάνω.

Κλασσικό review πρώτα: Το Mrs Rose’s house είναι ένας άρτια σχεδιασμένος, στο μεγαλύτερο μέρος του, χώρος. Η αρχική παραγωγή (για να μην έχει spoilers, μένω σε αυτή την περιγραφή) είναι όμορφη και ενδιαφέρουσα. Με ένα βίντεο που παραδίδει μια ιστορία, καλογυρισμένο για το σκοπό του, το οποίο ακολουθείται από ατμοσφαιρικότατη έναρξη.

Οι γρίφοι καθαρά δεν είναι η βάση του παιχνιδιού, δεν λείπουν όμως. Όπως και σε άλλους τομείς, αλλού μου φάνηκαν τα tasks πολύ ταιριαστά και immersive, αλλού έντονα αταίριαστα. Επίσης γρίφοι μου άρεσαν ελαφρώς και άλλοι καθόλου, αλλά αυτό είναι εντελώς φυσιολογικό και θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από κάθε παιχνίδι. Το να είναι ταιριαστό το κάθε task θα έπρεπε θεωρώ να είναι προϋπόθεση, το να αρέσει σε όλους ο γρίφος (ενώ είναι λογικός πάντα), δε χρειάζεται.

Περιέχει acting το παιχνίδι, σίγουρα. Αν και κατά τη γνώμη μου, αυτό αποτελεί πολύ, πολύ μικρό κομμάτι της εμπειρίας. Ναι, ανήκω στους ανθρώπους που δε φοβούνται να κινηθούν, ούτε πανικοβάλλομαι στη σκέψη τους(αν και τινάζομαι στα jump scares ΚΑΘΕ φορά) όμως εδώ θεωρώ ότι το acting αρκούνταν σε μια απόχρωση εδώ κι εκεί, χωρίς να πιστεύω ότι το παιχνίδι προκαλεί κάποια συνεχή πίεση μήπως συμβεί κάτι. Σε πολλά παιχνίδια μια ανθρώπινη παρουσία υπάρχει για λίγο (Lockwood manor, Requiem) αλλά αφήνει την αίσθηση της ανασφάλειας πίσω της. Εδώ, νομίζω, δεν το προκαλεί κάτι.

Τώρα, η παραπάνω ανάλυση που έλεγα: Για έναν άνθρωπο με το δικό μου γούστο, το Darkwood στην πρώτη του προσπάθεια με άφησε ανικανοποίητο σε όλα όσα με ενδιαφέρουν σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Σε έναν τομέα, περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι που έχω παίξει. Πιστεύω δεν είναι έκπληξη να πω ότι οι γρίφοι του μου φάνηκαν στην καλύτερη ΟΚ. Μου αρέσουν οι γρίφοι, δεν ταιριάζουν πολύ στα τρομακτικά escape rooms, αντιληπτό. Πέραν όμως των όχι και τόσο ωραίων γρίφων, έρχεται και το δέσιμο τους.

Κατά την άποψη μου, η πλειοψηφία των tasks ήταν αρκετά άσχετα με το ότι συνέβαινε. Καμία σύνδεση με κάτι συγκεκριμένο, χωρίς να νιώθω ότι κάτι από όλα είναι φυσικό. Όλο αυτό έχειτην πηγή του στην τελευταία μεγάλη μου απογοήτευση, την οποία θα αναλύσω ακόμα παραπάνω για να μην υπάρξει κανείς που δεν κουράστηκε από αυτό το review

~~ ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------~~

Ακόμα και στις πιο απλές ιστορίες, το οποίο ισχύει και στα δωμάτια απόδρασης φυσικά, υπάρχει μια βασική δομή. Ποιος, τι, που, γιατί, σε ποιόν είναι πράγματα που μπορείς να ρωτήσεις σε ιστορίες από τον Robin Hood ως τον Batman. Στα escape rooms, μια σωστή μετάφραση μου φαίνεται το 1. Που μπήκα 2. Γιατί είμαι εδώ 3. Τι κάνω εδώ που βρέθηκα Μπορείς να προσθέσεις 4. Ποιος είμαι εγώ / αν και νομίζω αυτό το σπρώχνει σε RPG και δε χρειάζεται πάντα, ή 5. Γιατί είναι όλα κλειδωμένα/ αυτό συχνά απαντιέται από μόνο του, αλλά σπρώχνει και τις απαιτήσεις immersion πολύ

Στα 1-2-3 λοιπόν, απαντάνε σχεδόν όλα τα δωμάτια. Μπορεί να είναι εξαιρετικά απλό

ξύπνησες σε ένα μπουντρούμι, θα σε κάνουν τροφή για νυφίτσες, βγες έξω

ή μπήκες στο εργαστήριο του παρανοϊκού επιστήμονα με τη βόμβα, ήρθες γιατί είσαι κατάσκοπος φυσικά, απενεργοποίησε τη βόμβα

ή ψάχνεις το άγιο δισκοπότηρο σε ένα γραφείο ενός καθηγητή που έδειχνε ύποπτος, βρες το γιατί δεν έχεις ποτήρια στο σπίτι

ή πιο περίπλοκο

είσαι σε έναν διαστημικό σταθμό που κρύβει έναν πύραυλο, είσαι εδώ γιατί είσαι μέλος της αντίστασης και πρόκειται να αποφασίσεις τη μοίρα του ανθρώπινου πολιτισμού σε μεγάλο βαθμό με τις αποφάσεις σου.

Με εξιστόρηση ηθοποιού, κείμενα μέσα στο παιχνίδι ή ακόμα και απτό ίδιο το παιχνίδι βασική δομή δίνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μετά από αυτή την τεράστια παράκαμψη λοιπόν: Από το Mrs Rose’s house, λείπει και η βασικότερη των δομών για ιστορία δωματίου. «Τι;; Μα αφού σου λένε την ιστορία στην αρχή!!» ουρλιάζει κάποιος (ναι ακούω φωνές, σουτ). Ξανασκέψου το του λέω. Σου λέει ΜΙΑ ιστορία. Είναι κάτι που συνέβη παλιότερα εκεί που εξελίσσεται το παιχνίδι, ναι. Τι έχει να κάνει όμως με αυτό που πας να κάνεις εσύ εκεί; Γιατί μπήκες; Τι θες να καταφέρεις;

===Εδώ σταματάω την ανάλυση για αποφυγή spoilers, ελπίζω να έγινα κατανοητός στον Κώστα που μάλλον είναι ο μόνος που το διάβασε ως εδώ (αφού τα έχουμε πει, τι διαβάζεις;)

Σύνηθες ending: Παιχνίδι τρόμου, χωρίς να σε κυνηγάνε, λόγω χώρου δεν έχει πολύ θέμα με τα άτομα. Υπάρχουν και γριφάκια, tech, από όλα. Recommended παντού, εκτός αν προτιμάτε τα γριφοπαίχνιδα που έχετε τη ησυχία σας

Horror

3-4